Лента
.

О польской литературе

"Symbolizm i symbolika w poezji Młodej Polski" Maria Podraza-Kwiatkowska

02.03.2012 // 0 комментариев

Książka należy do najoryginalniejszych i najważniejszych studiów o literaturze polskiej przełomu XIX i XX wieku, a więc o okresie szczególnie ważnym, bogatym w koncepcje, dzieła i wydarzenia. Wydana przed laty w niewielkim nakładzie, stała się pozycją coraz trudniej dostępną, a wciąż warta jest lektury, bo przez lata, (...) zachowała świeżość, nie zdezaktualizowała się a sformułowane w niej tezy sa nadal w pełni żywotne, inspirujące i tak jak niegdyś mogą być przedmiotem twórczej dyskusji.

(...) Autorka doskonale łączy to, co historykowi literatury zwykle przychodzi z trudem, a mianowicie zespala analizę teorii programowych, które w omawianej epoce funkcjonowały, z analizami jej litearackich praktyk (...)

Książka ta daje sugestywny i rozległy obraz nie tylko epoki młodopolskiej i nie tylko poezji, ale całej - najszerzej pojmowanej - kultury literackiej tego okresu.

z recenzji prof. dr hab. Michała Głowińskiego

Książka ta, kiedy ukazała się przed dwudziestu laty była wydarzeniem naukowym i pozostała do dziś - obok monografii Głowińskiego o powieści Młodej Polski - fundamentalnym, bez przesady można powiedzieć - klasycznym już dziełem o tym okresie, którego rodowodowa doniosłość dla naszej współczesności literackiej jest coraz to widoczniejsza. (...)

"Mityzacja rzeczywistości" Bruno Schulz

27.02.2012 // 0 комментариев

Mityzacja rzeczywistości - tytuł wystawy, zaczerpnięty został z poetyckiego manifestu Schulza, zawierającego główne przesłanie jego twórczości:
"Istotą rzeczywistości jest sens. Co nie ma sensu, nie jest dla nas rzeczywiste. Każdy fragment rzeczywistości żyje dzięki temu, że ma udział w jakimś sensie uniwersalnym. Stare kosmogonie wyrażały to sentencją, że na początku było słowo. Nienazwane nie istnieje dla nas. Nazwać coś - znaczy włączyć to w jakiś sens uniwersalny."
Punktem wyjścia procesu "mityzacji" jest dla Schulza jego rodzinne miasto Drohobycz położone w Galicji, miasto o bogatej i różnorodnej tradycji kulturowej, w którym w zgodnej koegzystencji żyły obok siebie społeczności Polaków, Żydów i Ukraińców. Tam też w roku 1892 w zamożnej i szanowanej rodzinie przyszedł na świat Bruno Schulz. Jego ojciec - Jakub był kupcem bławatnym, a zarazem postacią malowniczą, marzycielem i wizjonerem. Matka, pochodząca z zamożnej rodziny handlarzy drewnem dzięki swemu zmysłowi praktycznemu potrafiła zadbać o sprawy rodziny. Bruno uczęszczał do drohobyckiego gimnazjum im. Cesarza Franciszka Józefa. Był jednym z najlepszych uczniów, a po skończeniu gimnazjum rozpoczął studia architektury na Politechnice Lwowskiej. Marzenia o karierze architekta rozwiał wybuch I wojny światowej. Źródłem utrzymania Schulza stało się nauczanie prac ręcznych i rysunku w drohobyckich szkołach. Nie było to jego pasją, a borykanie się z wychowankami odbierało mu siły i energię do pracy twórczej. Stanęło przed nim zadanie nobilitowania banalnej codzienności poprzez poddanie jej procesowi mityzacji.

"Historyczna powieść polska; studyum krytyczno-literackie, od Niemcewicza do Kaczkowskiego" Teodor Jeske-Choiński

23.02.2012 // 0 комментариев

Teodor Jeske- Choiński (ur. 1854 r.) pobierał nauki średnie w gimnazyach łacińskich w Śremie i Poznaniu, a wyższe na wydziale filozoficznym 
uniwersytetów: Wrocławia, Pragi Czeskiej i Wiednia. 
Zawód literacki rozpoczął już jako student drobniejszemi nowelami i sylwetkami krytycznemi, właściwą jednak jego działalność publiczną należy datować od r. 1882, czyli od czasu, kiedy, ukończywszy studya uniwersyteckie, osiadł na stałe w Warszawie. 

Teodor Jeske-Choiński uprawiał przez czas dłuższy równocześnie trzy kierunki; był publicystą krytykiem i belletrystą. 

"Historia Literatury Polskiej do roku 1939" Czesław Miłosz

19.02.2012 // 0 комментариев

Dwukrotnie wydawane w Ameryce dzieło, w którym autor - przez trzydzieści lat profesor slawistyki w Uniwersytecie Kalifornijskim - zawarł odpowiadającą wymaganiom akademickim, ale zarazem własną, bardzo osobistą wizję literatury polskiej od jej początków do roku 1939.

"Romantyzm (Wielka Historia Literatury Polskiej)" Alina Witkowska, Ryszard Przybylski

12.02.2012 // 0 комментариев

Kolejny tom Wielkiej Historii Literatury Polskiej obejmuje tematycznie dzieje literatury polskiej zamknięte przedziałem czasowym od rozbiorów po powstanie styczniowe. Początkowe dziesięciolecia, na które składają się tzw. szok porozbiorowy, Księstwo Warszawskie (poezja, narodziny współczesnego eseju, powieść gotycka, Śpiewy historyczne Juliana Ursyna Niemcewicza, tragedia klasyczna Alojzego Felińskiego, oda klasyczna Kajetana Koźmiana) i - częściowo Królestwo Polskie (powieść obyczajowa, romans sentymentalny i historyczny, idylle i elegie; poemat heroiczny, bajka i proza klasyczna, Ziemiaństwo Kajetana Koźmiana) - opracował Ryszard Przybylski. Właściwy romantyzm jest pióra Aliny Witkowskiej (sylwetka i twórczość Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, Zygmunta Krasińskiego i Cypriana Norwida; liryka okresu międzypowstaniowego, poemat i epika wierszowana, proza narracyjna, dramat, krytyka literacka okresu międzypowstaniowego, epistolografia i pamiętnikarstwo doby romantyzmu, literatura dla młodego odbiorcy, pierwsze syntezy historii literatury). Połączenie obydwu zakresów historii literatury w jednym tomie wynika z przeświadczenia o dominujących rysach wspólnych literatury porozbiorowej, wskazujących na ciągłość procesu historycznoliterackiego mimo różnic stylów, poetyk i gatunków. Wszystko, co działo się w literaturze porozbiorowej, stanowiło, bowiem naturalną glebę romantyzmu pojętego jako kontynuacja, jako dialog i jako sprzeciw. Dlatego też literatura porozbiorowa znalazła się w tomie Romantyzm na zasadach współkomponentu epoki.

"Oświecenie (Wielka Historia Literatury Polskiej)" Mieczysław Klimowicz

12.02.2012 // 0 комментариев

Oświecenie to następny tom z serii Wielkiej Historii Literatury Polskiej tym razem w miękkiej oprawie. Dzisiaj jest już klasyczną syntezą wykorzystywaną w akademickim nauczaniu historii literatury. Książka zawiera chronologicznie ukazany obraz literatury polskiej jako części Oświecenia europejskiego. Mieczysław Klimowicz poprzez literaturę wyraziście przedstawia dramat modernizacji Polski po wielkiej zapaści cywilizacyjnej Rzeczpospolitej szlacheckiej w drugiej połowie XVII wieku. Wydanie obecne zawiera liczne aktualizacje w tekście i w bibliografii oraz powiększoną ikonografię z dodanymi kolorowymi ilustracjami.

"Barok (Wielka Historia Literatury Polskiej)" Czesław Hernas

12.02.2012 // 0 комментариев

Barok jest kolejnym po Średniowieczu, Renesansie, Oświeceniu, Romantyzmie, Pozytywizmie, Młodej Polsce, Dwudziestoleciu międzywojennym i Literaturze polskiej w latach II wojny światowej tomem z cyklu Wielka Historia Literatury Polskiej. Przez lata książka zyskała pozytywną ocenę w środowisku polonistycznym jako podręcznik akademicki. W syntezie tej autor opiera się na szerokim materiale faktograficznym. Praca obejmuje barokową poezję, prozę i dramat oraz formy piśmiennicze pozostające na obrzeżach ówczesnej literatury, np. tzw. literaturę sowizdrzalską. W toku systematyzującego wykładu Czesław Hernas połączył naukowo-badawczą ścisłość z sugestywnym sposobem narracji, nie tracąc jednak indywidualizmu ujęć i sądów. W nowym wydaniu zostały wprowadzone konieczne aktualizacje i poszerzona ikonografia, są też zamieszczone kolorowe ilustracje.

"Średniowiecze (Wielka Historia Literatury Polskiej)" Teresa Michałowska

12.02.2012 // 0 комментариев

To pierwsza książka z serii podręczników akademickich wielotomowej historii literatury polskiej. Jest nowym i samodzielnym opracowaniem średniowiecznego piśmiennictwa łacińskiego i polskiego od początków do końca XV wieku w Polsce. Od czasów dwudziestolecia międzywojennego nie było podręcznika polskiej literatury średniowiecznej, uwzględniającego w tak szerokim zakresie narosłe w ciągu tylu dziesiątków lat nowe badania, rewizje uznanych sądów, nowe poglądy, a zarazem aktualizującego obraz średniowiecza. Podręcznik ten ukazuje w szerokim kontekście europejskim narodziny i rozwój licznych gatunków i form zapoczątkowujących nową literaturę narodową, przynosi analityczne omówienie najważniejszych dzieł literatury, proponuje wyodrębnienie kolejnych faz rozwoju piśmiennictwa w Polsce na tle kultury kolejnych okresów, podkreśla wartości najdawniejszej polskiej twórczości pisanej i ustnej. Książka opatrzona jest bogatą ikonografią, która ilustruje i uwydatnia stopniowy rozwój polskiej kultury średniowiecznej. Publikację wzbogaca bibliografia w obszernym wyborze, kolorowe ilustracje oraz indeks. Tom ten powinien znaleźć się obowiązkowo nie tylko na półce studenta polonistyki.

"Sienkiewicz i Wyspiański: Przyczynki i szkice" Hoesick Ferdynand

12.02.2012 // 0 комментариев

U Henryka Sienkiewicz w Warszawie w roku 1900;
Hektor Sienkiewicza a Wyspiańskiego; 
Ród Sienkiewicza i Wola Okrzejska; 
Szkic do życiorysu Henryka Sienkiewicza; 
Stanisława Wyspiańskiego Rapsody Królewskie 
o Bolesławie Śmiałym i Kazimierzu Wielkim; 
Z notatek i wspomnień o Stanisławie Wyspiańskim.

"Metodyczny rozbiór powieci "Ogniem i meczem" Henryka Sienkiewicza" Czapczyński T.

12.02.2012 // 0 комментариев

Przy opracowywaniu metodycznego rozbioru powieści z lat dawnych Henryka Sienkiewicza p. t. "Ogniem i mieczem", wydanej po raz pierwszy w roku 1884, a obecnie przepisanej przez program Ministerstwa W. R. i O. P. jako lektura obowiązkowa w siódmym oddziale szkoły powszechnej i w czwartej klasie szkoły średniej, przejść musimy przez te wszystkie stopnie, przez jakie przechodzi każdy nauczyciel, przystępujący do pracy szkolnej.

"Śladami Mickiewicza: szkice i przyczynki do dziejów romantyzmu" Wasilewski Z.

08.02.2012 // 0 комментариев

O książki tej wybrałem ze swoich prac literackich, dorywczo wśród innych zajęć dokonywanych te wszystkie, które się wiążą bezpośrednio lub pośrednio z osobą Mickiewicza. Znalazły się więc tutaj: przygodne opowiadania ("Szkoły w Polsce a twórczość poetycka", "Szkoła w oblężeniu") o pewnych chwilach i czynnikach romantyzmu zeszłowiecznego, źródłowe przyczynki historyczne ("Mickiewicz i Słowacki jako członkowie Towarzystwa litewskiego i ziem ruskich", "O ton w poezji 
i w życiu", "Stosunki Goszczyńskiego ze Słowackim", "Goszczyński o Mickiewiczu"), rozbiory krytyczne literackie ("Psychologja pomysłu Pana Tadeusza", "Nowy Konrad"), a nawet wrażenia z podróży ("Śladami Mickiewicza") po ziemi litewskiej. 
1 2 3 4